சூரியனைச் சிறைப்பிடித்த அந்த ஒரு கணத்தின் பெருமிதமே பனித்துளியின் வாழ்க்கை!----நா. முத்துக்குமார்.

பரிணாமம்🙏
டைனோசர் கனவில் மனிதன் ஒரு ஜந்து.

நேரம்🙏
அது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது நான் பார்த்து கொண்டிருக்கிறேன்.

வாழ்க்கை🙏
வழியே தெரியவில்லை ஆனாலும் கம்பீரமாக நடக்கிறேன்.

சிரிப்பு🙏
என் ஆனந்தின் வெளிப்பாடும் என் வெறுப்பின் வெளிப்பாடும்.

அழுகை🙏
பல நேரம் மறைத்து வைப்பேன்
தனிமையிளோ கட்டி அன்னைப்பேன்.

நட்பு🙏
என் நினைவுகளில் பாதி இங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டதே.

அப்பா🙏
இவர் கைகள் சுத்தியை தட்ட தட்ட நான் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தேன் அவர் தேய்ந்து கொண்டே இருந்தார்.

அம்மா🙏
சதா சர்வ காலமும் அவள் சிந்தனையில் நாங்கள், ஏனோ தன்னை மறந்தே போகிறாள்.

தமையன்🙏
பிறரை போல் எனக்கும் இவன் நண்பனும்
சில நேரங்களில் எதிரியும்.

காதல்🙏
காணல் நீரை எட்டி நின்றே ரசித்து செல்பவன் நான் நெருங்கி சென்றால் விலகி விடுமென்று.

பாசம்🙏
நினைத்தாலும் மறைத்து வைக்க முடியாதது.

கோவம்🙏
தேவையான ஒன்று தேவையற்ற நேரங்களில் வேதனையான ஒன்று.

கவிதை🙏
கிருக்கல்களும் சில சமயங்களில் ஓவியமாகிறது.
                              💞தமிழன்பன்💞